Chirurg Arthur Bloemen werkt inmiddels vier jaar bij UWV, hij heeft als zij-instromer de medische vervolgopleiding versneld doorlopen en is sinds 1,5 jaar specialist arbeid en gezondheid. ‘Je slijpt hier elke dag je vaardigheden.’

Wat begon als een tijdelijke tussenstap van snijdend specialisme in het ziekenhuis naar de huisartsenopleiding, groeide uit tot een vak dat Arthur volledig greep. Inmiddels werkt hij bij UWV als specialist arbeid en gezondheid gericht op de Participatiewet en de Wajong-claimbeoordelingen, is hij regievoerder van een van de sociaal-medisch centra in Heerlen, en aspirant-bestuurslid van de wetenschappelijke beroepsvereniging NVVG.

Wie Arthur spreekt, hoort nog steeds de chirurgenmentaliteit: analytisch, scherp, gedreven. Maar zijn blik is veranderd. Niet langer richt hij zich op één medisch probleem, één stukje lichaam. “In het ziekenhuis kijk je in een koker. Hier kijk ik naar de hele mens,” zegt hij. De impact van ziekte op het dagelijks leven fascineert hem inmiddels minstens zo veel als de ziekte zelf. Het verschil tussen iemand die zich herpakt en iemand bij wie dat niet lukt, ziet hij dagelijks. “Dat uitpluizen, die psychologische en sociale lagen, dat is zó interessant. Dit vak bleek rijker, breder en mensgerichter dan ik ooit verwachtte. Na drie maanden wist ik al: ik zit op mijn plek.” 

Beoordelaar én gids
Die brede blik is precies wat het vak van verzekeringsarts uniek maakt, benadrukt Arthur. “Ons USP, unique selling point, is dat wij gezondheid vertalen naar belastbaarheid.” Hij ziet het als zijn professionele verantwoordelijkheid om het totale plaatje te overzien: medische informatie, werkbelasting, regelgeving, financiële context en wat iemand zelf nog kan bijdragen. In dat web van factoren is hij niet alleen beoordelaar, maar ook gids. Niet om te bepalen wat iemand moet, maar wat reëel en rechtvaardig is. “Het is altijd balanceren tussen regels en menselijkheid, tussen rechtmatigheid én rechtvaardigheid.” Het werk draait bij hem dus nooit om ‘keuren’. Daar kan hij zich zichtbaar aan storen: “Ik zie wel eens mensen die met angst en beven mijn spreekkamer binnenkomen. Want o jee, gaat die strenge keuringsarts zeggen dat ik moet gaan werken? Terwijl Jan en Katrien op straat zien dat het niet gaat.” Het moment waarop hij duidelijkheid kan geven, blijft bijzonder. “Als ik zie dat iemand al twee jaar worstelt en ik kan zeggen: ‘Dit gaat gewoon niet meer…’ Dan zie je opluchting. Dat raakt me altijd.” 

Perspectief openen
Net zo waardevol zijn de gesprekken waarin hij juist perspectief opent. Zoals bij een vijftiger wiens leefstijl hem meer zorgen baart dan de aandoening waarmee hij uitviel. “Als ik iemand wakker kan schudden voordat hij over vijf jaar op een bewaakte hartafdeling ligt, dan heb ik meer gedaan dan alleen een beoordeling. Dankzij het feit dat ik hier meer tijd heb om samen rustig een uur met mensen te praten.” Arthur noemt ook het voorbeeld van de jonge moeder van dertig, die ogenschijnlijk niet kon werken door een schouderblessure. Maar doorvragen leerde dat zij zwaar belast werd door een ziek kind, zorgen thuis en weinig steun omdat haar man als internationaal chauffeur het grootste deel van de week onderweg is. Arthur zag vooral iemand die letterlijk te veel op haar schouders had. Nadat hij dat terugspiegelde, schoof er iets. “Toen zei haar man, die ook meegekomen was: ‘Misschien moet ik eens vragen of ik binnenlands kan gaan rijden. Dan ben ik vaker thuis.’ Dan zie je in zo’n gesprek de situatie kantelen. Dat zijn de momenten waarvoor je dit doet.” Dat mensen geregeld anderen meenemen naar het spreekuur, zoals partners, re-integratiebegeleiders, behandelaars of een gemachtigde, vindt hij alleen maar prettig. “Iedereen mag erbij zijn, als het bijdraagt aan het begrijpen van de situatie. Hoe meer input, hoe beter mijn inschatting.” 

Multidisciplinair treintje
Die zorgvuldigheid vraagt tijd, maar dankzij het treintje van multidisciplinaire samenwerking binnen het UWV kan hij die tijd ook echt gebruiken. Dossiers worden voorbereid, verpleegkundigen hebben vaak al een voorgesprek gevoerd en procesbegeleiders en arbeidsdeskundigen hebben hun expertise ingebracht. “Daardoor kan ik in het gesprek de diepte in. Ik hoef niet bij elk detail te beginnen, maar kan meteen naar de essentie.” Bovendien loopt iedereen makkelijk bij elkaar naar binnen om even elkaars visie op een cliënt te checken. Je kijkt met verschillende brillen naar dezelfde cliënt en juist dat heeft grote meerwaarde, in plaats van solistisch in je spreekkamertje te zitten. Dat maakt het werk zoveel beter én leuker.”

Nieuwe rollen
Naast zijn werk als verzekeringsarts draagt Arthur verantwoordelijkheid voor een sociaal-medisch centrum in Heerlen, waar hij samen met een manager en een collega-regievoerder een team van ongeveer dertig collega’s aanstuurt. Die rol daagde hem uit om nieuwe competenties te ontwikkelen op het gebied van leiderschap, organisatiekunde, en systeemdenken. “Het verrijkt mijn werk. Ik kijk nu van twee kanten: van binnenuit als arts en van bovenaf als regievoerder.” En alsof dat niet genoeg is, werkt hij via de wetenschapscommissie van de NVVG ook aan de ontwikkeling van zijn vakgebied. “Dat is weer een heel andere wereld. Maar het past bij het mooie van UWV: je krijgt ruimte om te groeien. Als je wat brengt, dan krijg je wat.” 

Prima work-life balance
Die ruimte bewaakt hij zorgvuldig, want zijn gezin en sport zijn minstens zo belangrijk. Het is een deel van de reden waarom hij zich zo thuis voelt bij UWV. “Work-life balance is hier echt mogelijk. Precies wat ik zocht toen ik uit de chirurgie stapte.” De combinatie van inhoudelijke diepgang, maatschappelijke relevantie en menselijke diversiteit maakt dat hij nergens anders meer wil zijn. In een landschap waarin regels soms botsen met omstandigheden en waar iedere beslissing zwaar kan wegen, blijft één ding hem leiden: het besef dat zijn oordeel directe impact heeft op levens. “Ik zie het als mijn taak om helderheid te brengen. Niet om Sinterklaas te spelen, maar om rechtvaardig te zijn. En als iemand door dat uur met mij weer perspectief ziet, dan is dat het mooiste wat je kunt bieden.”