Een cliënt vertelt dat hij nauwelijks lang kan zitten, maar blijft tijdens het spreekuur een uur vrijwel in dezelfde houding. Voor a Iulia, arts niet in opleiding bij UWV, is zo’n observatie relevant. ‘Misschien kost dat uur hem de rest van de dag of is de spreekkamersituatie niet vergelijkbaar met een werkdag. Je kijkt naar wat iemand vertelt, naar het dossier en naar wat je zelf ziet. Daarna moet je beargumenteren naar aannemelijkheid.’ 
 

Iulia werkt sinds maart 2022 bij het bedrijfsonderdeel Sociaal-medische zaken (SMZ) van UWV. Binnen het district Overijssel-Gelderland Noord is ze voornamelijk werkzaam op kantoor Apeldoorn. Bij SMZ vinden beoordelingen vanuit medisch en arbeidskundig perspectief plaats, waarbij gekeken wordt naar wat ziekte betekent voor iemands mogelijkheden om te werken. Iulia startte met het doen van beoordelingen in het kader van de Ziektewet, en maakte de overstap naar  de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA). Op korte termijn start Iulia, naast haar werk bij UWV, met de externe medische vervolgopleiding Verzekeringsgeneeskunde.  

 Doorvragen is essentieel 

Een spreekuur bereidt Iulia voor door het dossier dat voorhanden is te ordenen: van de voorgeschiedenis, medicatie, behandelingen en informatie van behandelaars. “Een cliënt merkt dat ik me goed heb ingelezen; dat is helpend in het gesprek om de ontbrekende informatie te verkrijgen om te komen tot een volledig beeld van de situatie die speelt.”

Geen dossier is hetzelfde. Je kunt een diagnose niet rechtstreeks vertalen naar een vaste lijst beperkingen.” Iulia weegt anamnese, dossiergegevens, dagverhaal, behandelresultaten en eigen observaties in samenhang. Ze let op de consistentie tussen klachten en functioneren, maar ook op variatie en compensatie. Eén prestatie zegt nog weinig over de duur, frequentie en herstelbehoefte die bij arbeid een rol spelen. Juist die stap van diagnose en klachten vertalen naar functioneren, beperkingen en belastbaarheid maakt het werk medisch interessant. Daarbij is goed kunnen en durven doorvragen essentieel. “Als ik het niet zeker weet, vraag ik informatie op bij de huisarts of behandelend specialist.” Ook bespreekt ze complexe casuïstiek met haar mentor en andere collega-artsen. Als ANIOS werkt zij onder supervisie; haar mentor toetst haar rapportages. “Ik leg eerst uit wat mijn oordeel is. Daarna vraag ik: wat denk jij? Daar leer ik nog steeds veel van.”

Internationale achtergrond

In Roemenië werkte Iulia in een privékliniek, met raakvlakken met de bedrijfsgeneeskunde.  
Via een internationale artsenbeurs kwam ze in contact  met UWV. “Het contact met UWV was snel gelegd, en al snel hoorde ik dat er een plek voor mij was in Apeldoorn.” Voor haar vertrek leerde ze de Nederlandse taal, daarna volgde ze eenmaal in Nederland verdiepend taalonderwijs en doorliep ze de BIG-procedure. Naast het leren van een nieuwe taal, waren ook de sociale wet-en regelgeving,  de beoordelingssystematiek en de juridische betekenis van een rapportage nieuw. “Het was moeilijk, maar ik zag het als een uitdaging. Ik had goede mentoren en kon altijd bij collega’s terecht.” Na drie maanden voerde ze zelfstandig spreekuren met cliënten, aanvankelijk met haar mentor aan haar zijde. 
Inmiddels weet Iulia welke kant ze op wil nadat ze haar kwalificatie tot verzekeringsarts heeft behaald: ze zou graag praktijkopleider willen worden. “Je moet nieuwsgierig blijven. Professionele oordeelsvorming gaat om een vraag die nog niet is beantwoord.”