Inge begon in januari 2026 bij UWV Sociaal-medische zaken in Heerlen. Na jaren in onderzoek, bedrijfsgeneeskunde, re-integratie en de obesitaszorg kwam ze bij UWV. In haar werk bij UWV vindt ze een baan waarin medische breedte, rust, structuur en werkplezier samenkomen. “Ik heb vaak gedacht: zo kan het dus ook.” 

Inge koos voor de studie geneeskunde omdat het haar een interessant en breed vakgebied leek. Terugkijkend past de stap naar UWV naadloos in een loopbaan die steeds opnieuw zocht naar medische diepgang buiten de gebaande paden. 

Dossier goed doordenken 

Na haar afstuderen promoveerde Inge op migraine en hersenafwijkingen binnen de radiologie en neurologie. Daarna volgden vijf jaar bedrijfsgeneeskunde, vijf jaar bij een instelling voor re-integratie van mensen met chronische pijn en vermoeidheid, een periode als arts-consultant bij een Amerikaanse firma rond maagballonnen, en negen jaar als arts en medisch manager bij een obesitaskliniek. Elk van die functies bracht haar dichter bij het snijvlak van ziekte, functioneren en arbeid, het terrein waarop de verzekeringsgeneeskunde operationeel is. Vanuit de bedrijfsgeneeskunde kende ze de verzekeringsgeneeskundige context gedeeltelijk al; ze had ook scholing gegeven over obesitas aan verzekeringsartsen en bedrijfsartsen. Toen ze een vacature bij UWV zag, liep ze eerst een dag mee in Heerlen. De klik was er direct. “Ik had niet verwacht dat meer structuur bij zou dragen aan de mogelijkheid om een dossier goed te doordenken.” 
 
Verzekeringsgeneekundige vertaalslag maken 

Inge werkt in de WIA, de wet die aan de orde komt wanneer iemand na twee jaar ziekte nog niet volledig arbeidsgeschikt is. Het spreekuur bestrijkt vrijwel het volledige pathologische spectrum: psychische stoornissen, somatische aandoeningen, chronische pijn, vermoeidheid, herstelverloop na chirurgische ingrepen, oncologische voorgeschiedenissen, cardiovasculaire en neurocognitieve problematiek, en complexe psychosociale contexten. De kern ligt in de verzekeringsgeneeskundige vertaalslag: van diagnose, behandelgeschiedenis en actueel functioneren naar een gemotiveerd oordeel over beperkingen en belastbaarheid. Daarbij gaat het niet alleen om wélke aandoening iemand heeft, maar vooral om de samenhang tussen stoornissen, beperkingen en participatie in arbeid.   

Bij langdurige ziekte is zelden eenduidig te scheiden waar het begon en wat elkaar inmiddels in stand houdt. Somatische pathologie kan psychische klachten versterken, psychische stoornissen kunnen het herstelverloop belemmeren, en de psychosociale context zet het functioneren verder onder druk. “Je kijkt naar de consistentie tussen klachten, objectiveerbare of medisch plausibele stoornissen, beperkingen en actueel functioneren. Soms is er duidelijke pathologie op beeldvorming, in laboratoriumuitslagen of in specialistische verslagen. Soms moet je redeneren op basis van plausibiliteit en het totale klinische beeld.” Dat vraagt hetzelfde klinisch redeneren als in de curatieve zorg, maar in een andere context: beoordelen wat ziekte of gebrek betekent voor arbeid. Het accent ligt bij het beoordelen van beperkingen en belastbaarheid in het kader van sociale zekerheid. “Het is minder hands-on, maar inhoudelijk zeker niet minder medisch.” 

Werkend leren, lerend werken 

Als recent gestarte anios volgt Inge onderwijs op locatie en een landelijke opleiding in Utrecht, waar aiossen samenkomen voor onderwijs in wetgeving, beoordelingssystematiek, rapportage en arbeidskundige uitgangspunten. Het werk vraagt niet alleen medische kennis, maar ook professionele oordeelsvorming: het wegen van anamnese, dossiergegevens, behandelaarsbrieven en objectiveerbare bevindingen, en het formuleren van een conclusie die medisch navolgbaar is voor collega’s, arbeidsdeskundigen en andere betrokkenen. Medische secretaresses spelen daarin een ondersteunende maar inhoudelijk relevante rol: zij bereiden dossiers voor, inventariseren welke medische stukken al beschikbaar zijn, signaleren ontbrekende informatie en identificeren de punten die in het verslag moeten terugkomen. De arts controleert en blijft eindverantwoordelijk voor de medische weging en rapportage, maar het voorwerk maakt het mogelijk de beschikbare spreekuurruimte volledig te richten op het gesprek en de klinische analyse. Binnenkort gaat Inge naar een vast team, waar de samenwerking met arbeidsdeskundigen intensiever wordt. De vertaalslag van medische beperkingen naar verdienvermogen en arbeidsmogelijkheden is namelijk een wezenlijk onderdeel van het beoordelingsproces. 

Betekenisvol luisteren 
Cliënten komen vaak gespannen het spreekuur in. Inge begint daarom helder: er wordt die dag geen beslissing genomen, het doel is om alles eerst zo netjes en goed mogelijk in kaart te brengen. Een cliënt zei achteraf dat ze bang was geweest voor de verzekeringsarts, maar het gesprek als prettig had ervaren. Dat raakt Inge; serieus luisteren in een beoordelende context heeft betekenis. “Voor mij is dat een belangrijk onderdeel van het vak: niet alleen beoordelen, maar ook zorgvuldig recht doen aan iemands verhaal.” Onlangs begon een oud-collega bij UWV, mede op basis van Inge’s positieve ervaringen. Voor artsen die nieuwsgierig zijn naar een andere manier van medisch werken, adviseert ze om eens mee te lopen bij UWV. Het werk vraagt klinisch redeneren, analytisch vermogen, zorgvuldige rapportage en interesse in de relatie tussen ziekte, functioneren en arbeid. “Vind je het vak interessant, dan is UWV een hele fijne werkgever.”