Wie bij UWV werkt, opereert op het snijvlak van geneeskunde, recht en menselijk leven. Arts Konstant en sociaal-medisch verpleegkundige Hatice vormen daarin een hecht team. Hun dagelijkse praktijk laat zien hoe taakdelegatie en samenwerking niet alleen efficiënt zijn, maar ook essentieel om cliënten recht te doen.

Het werk van arts Konstant speelt zich af in een omgeving die op het eerste gezicht weinig weg heeft van klassieke geneeskunde. Geen ziekenhuisbedden, geen acute zorg, geen snelle diagnoses. Toch is de inhoud van zijn vak minstens zo uitdagend. Als arts in opleiding tot verzekeringsarts beoordeelt hij belastbaarheid, herstel en mogelijkheden tot arbeid. “Je bent hier geen behandelaar, maar beoordelaar,” zegt hij. “Dat vraagt een andere manier van kijken. Je onderzoekt niet alleen iemands klachten, maar vooral wat iemand nog kan, nu en in de toekomst.”

Aantrekkingskracht van het vak

Die manier van kijken ontwikkelde zich gaandeweg. Tijdens zijn geneeskundestudie zag Konstant zichzelf aanvankelijk in het ziekenhuis werken, mogelijk als uroloog. Sociale geneeskunde kwam slechts zijdelings aan bod. Tijdens zijn keuzecoschap bij UWV ontdekte hij de aantrekkingskracht van het vak Verzekeringsgeneeskunde. De combinatie van medische beoordeling, juridisch kader en maatschappelijke impact bleek precies te passen. “De wet is hier richtinggevend. Het is eigenlijk een verzekeringscontext, maar dan publiek. Dat maakt het inhoudelijk uitdagend.” Tegelijk speelde mee wat hij bewust níet koos. De ziekenhuisgeneeskunde trok hem inhoudelijk, maar de korte contactmomenten pasten minder bij hoe hij zelf arts wilde zijn. “Ik wilde meer tijd hebben om te onderzoeken wat er speelt, en om afwegingen echt te kunnen doordenken,” zegt hij. Die ruimte vond hij bij UWV. Wat hem vooral aanspreekt, is de noodzaak om zorgvuldig te onderbouwen. Elke beoordeling moet standhouden, niet alleen medisch, maar ook juridisch. “Je werkt met rechten en plichten. Dat betekent dat je consistent moet zijn en gelijke gevallen gelijk moet behandelen, ook als dat soms schuurt.” Tegelijk zoeken we naar maatwerk als dat mogelijk is. “Als je goed kijkt, goed luistert en goed schrijft, kun je binnen de kaders echt iets betekenen voor mensen.”

Onmisbare rol

In dat proces staat Konstant niet alleen. Binnen het multidisciplinaire team werkt hij nauw samen met sociaal-medisch verpleegkundige Hatice. Haar rol is onmisbaar in de voorbereiding van beoordelingen. Zij voert uitgebreide gesprekken met cliënten, brengt hun dagelijks functioneren in kaart en verkent hoe ziekte, behandeling en werk zich tot elkaar verhouden. “Ik inventariseer hoe iemand functioneert in het dagelijks leven,” legt Hatice uit. “Wat lukt wel, wat lukt niet, en wat is daarin veranderd ten opzichte van vroeger?” Die inventarisatie is meer dan een voorbereidende stap. De manier waarop iemand de dag indeelt, omgaat met klachten en zelf naar herstel kijkt, geeft richting aan het vervolg. “Je ziet patronen die niet altijd in medische brieven staan,” zegt Hatice. “Die informatie helpt de arts om gerichter te beoordelen.”

Hatice brengt een schat aan ervaring mee. Ze werkte jarenlang als verpleegkundige in de zorg. Die achtergrond helpt haar om snel signalen te herkennen en door te vragen. “Je moet kunnen filteren,” zegt ze. “Wat iemand vertelt moet je kunnen plaatsen. Hangt het samen? Past het bij het medische beeld?” Tegelijk vraagt haar werk bij UWV om een andere houding dan zorg aan het bed. “Ik moest echt anders leren denken. Je helpt mensen hier ook, maar niet door te verzorgen. Je helpt door samen te kijken naar mogelijkheden.”

Focus op de kern van het vak

Die samenwerking tussen arts en sociaal-medisch verpleegkundige is een voorbeeld van taakdelegatie in de praktijk. Hatice verzamelt informatie, voert voorbereidende gesprekken en signaleert aandachtspunten. Konstant gebruikt die informatie om zijn medische beoordeling te verdiepen. “Je raakt steeds beter op elkaar ingespeeld,” zegt hij. “Op een gegeven moment weet je precies wat je van elkaar nodig hebt.” Dat vergroot niet alleen de efficiëntie, maar vooral de kwaliteit. “Je kunt je als arts focussen op de kern van je vak, zonder het menselijk verhaal uit het oog te verliezen.”

Het werk vraagt voortdurend om afwegingen maken. Zeker bij psychische klachten is de beoordeling niet altijd eenduidig. “Psychische problematiek zie je toenemen,” merkt Konstant op. “Dat maakt het ingewikkeld, omdat klachten niet altijd meetbaar zijn.” Soms lijkt iemand ogenschijnlijk goed te functioneren, terwijl de belastbaarheid toch beperkt is. Soms is het omgekeerde het geval. “Dan moet je verdiepen, informatie opvragen, overleggen met behandelaren. En soms ook afremmen, juist om iemand op de lange termijn beter inzetbaar te houden.”

Breed perspectief

Ook Hatice ziet die spanning. In haar gesprekken probeert ze mensen niet alleen te laten vertellen wat niet lukt, maar ook te laten reflecteren op herstel en toekomst. “Ik vraag altijd hoe iemand naar werk kijkt. Wat ziet iemand zelf als haalbaar?” Dat gesprek is volgens haar essentieel. “Werk is meer dan inkomen. Het geeft structuur, eigenwaarde en verbinding. Maar het moet wel op het juiste moment en in de juiste vorm.” Wat beiden typeert, is dat ze het werk bij UWV zien als een vorm van sociale geneeskunde die in de opleiding vaak onderbelicht blijft. “In het ziekenhuis stopt het vaak bij de diagnose,” zegt Konstant. “Maar daarna begint het leven pas echt. Mensen moeten hun weg vinden met werk, inkomen en gezondheid. Dáár ligt ons werk.” Soms betekent dat ook begrenzen. Te snel of te zwaar re-integreren kan herstel juist ondermijnen. “Beoordelen is niet alleen stimuleren,” zegt Konstant. “Het is ook beschermen, zodat iemand duurzaam inzetbaar blijft en niet opnieuw uitvalt.”

Dynamisch en inhoudelijk uitdagend

Die samenwerking strekt zich verder uit dan alleen arts en sociaal-medisch verpleegkundige. Re-integratiebegeleiders, arbeidsdeskundigen en andere professionals spelen ieder hun rol. “Je werkt in een multidisciplinair team,” zegt Hatice. “Iedereen draagt bij vanuit de eigen expertise.” Voor haar is dat ook een reden waarom ze zich zo op haar plek voelt. “Ik kan mijn verpleegkundige kennis gebruiken, maar ook meedenken, verbeteren en meewerken aan processen.” Voor Konstant geldt hetzelfde. Hij was verrast door de dynamiek en de mogelijkheden om als arts inhoudelijk uitgedaagd te blijven. “Er werken veel jonge artsen die bewust voor dit vak kiezen.” Die keuze vraagt lef, maar levert ook veel op. “Je krijgt hier ruimte om je te ontwikkelen, inhoudelijk en als mens.”